Het aktieve ingrediënt van alle cannabis-produkten zoals marihuana is THC of tetrahydrocannabinol. Het werkt in op de receptor voor onze lichaameigen THC-drug anandamide (arachidonylethanolamide). De gebruiksnaam anandamide is afkomstig van het Sanskriet woord voor innerlijke tevredenheid.

In normale dosissen gebruikt schept marihuana inderdaad een tevreden, "high" gevoel. Een wat slaperig gevoel afgewisselt met euforie zijn de voornaamste kenmerken van marihuana. Het wordt ook gemakkelijker om pijn te verdragen en marihuana verhoogt de creativiteit en de intuïtie, al is de capaciteit daar iets zinnigs mee aan te vangen dikwijls beperkt. De rationele geest wordt onderdrukt.

In te hoge dosissen kan marihuana-gebruik leiden tot een verlies van persoonlijkheid en angstpsychosen. Frekwent gebruik van marihuana leidt vooral tot een verlies aan geheugencapaciteit.

Het produceren van een tijdelijke amnesie zou ook een belangrijke functie zijn van het lichaamseigen anandamide, alhoewel het onderzoek naar de functies van anandamide nog steeds verder loopt. THC zou ook op de receptoren van andere lichaamseigen informatiemoleculen inwerken, zoals van het G-proteïne (verdovende werking), CB1 en CB2 (halucinogene werking) en acetylcholine.

Marihuana is niet sterk verslavend, waardoor het meestal als soft-drug wordt beschouwd. Het afkicken marihuana heeft niet direct lichamelijke bijwerkingen, al is de mentale afhankelijkheid niet te onderschatten. De tolerantie voor marihuana neemt aanvankelijk sterk toe, maar zwakt later weer af.

Het roken van een joint met marihuana blijkt alvast schadelijker voor de longen dan het roken van een sigaret, al rookt een nicotinegebruiker gemiddeld veel meer sigaretten dan een marihuana-gebruiker joints.