In meer traditionele muziektradities was het de opdracht van de muzikant om bij zijn publiek positieve gevoelens op te wekken, zoals vreugde, rust, enz... Zeg maar serotonine, fenylethylamine, dopamine, enz... Trieste muziek werd ook gebruikt om het publiek toe te laten het eigen verdriet naar boven te laten komen en het aldus beter te kunnen verwerken. Ook in dit geval is er duidelijk een biochemisch proces waar te nemen, waarbij bijvoorbeeld receptoren voor positievere informatiemoleculen worden geactiveerd. Verder was er bijvoorbeeld ook marsmuziek, die soldaten met de nodige moed, concentratie en agressie, zeg maar een mengsel van dopamine, noradrenaline, enz... in een voor het gevecht optimale gemoedstoestand naar het front moest sturen. Vergelijkbaar zijn ook de krijgsdansen bij zogenaamd primitievere culturen.

Modernere muziek doet uiteraard net hetzelfde en men zou de indeling van pop tot punk of house (enz...) evengoed kunnen maken op basis van de emoties die ze teweeg brengen en de daarbij horende biochemicaliën. Of beter gezegd, elk modern muziekgenre staat voor een welbepaalde mix van emoties, zoals vreugde combineerd met een snuifje moed of woede gecombineerd met wat angst. In ieder geval zijn sinds de rock en de punk ook minder aangename emoties het onderwerp van muziek geworden, zoals woede en walging. Op deze vorm van maatschappijkritiek is niets aan te merken, maar degene die ernaar luistert moet zich er wel van bewust zijn dat dit niet zonder gevolg is voor het eigen gemoed. De overeenkomstige biochemicaliën zullen in het lichaam geproduceerd worden en ook niet zomaar verdwijnen. Tenzij de muzikant erin slaagt om, vertrekkend vanuit die voor velen herkenbare negatieve gevoelens, deze via de muziek zelf te verheffen tot een hoger niveau. Voor wie zich graag wentelt in woede en walging hoeft dit uiteraard dan weer niet.

Gelukkig speelt net als bij de andere zintuigen ook het geheugen een enorme rol. Het is typisch dat mensen een bijzonder goed gevoel krijgen wanneer ze liedjes horen die in hun adolescentieperiode populair waren. Deze liedjes herinneren hen aan een tijd waarin emoties algemeen bijzonder hevig en belangrijk waren. Zo kan zelfs een liedje van de Sex Pistols waarschijnlijk leiden tot de productie van serotonine of fenylethylamine. Zolang je er wat bewust mee omgaat, ben je zelf het best geplaatst uit te maken welke muziek je op een bepaald moment goed doet. Als je kotst van smartlappen of vrolijke muziek, omdat het je hypocriet overkomt, luister dan naar muziek die je wel au serieux kan nemen. En die liefst naast kritisch en "cool" toch ook wat schoonheid uitstraalt.

In deze context is het belangrijk erop te wijzen dat informatiemoleculen en hun receptoren niet stil staan maar wel voortdurend rythmisch vibreren. De kwaliteit van deze vibraties is bijzonder belangrijk voor het aantal kontakten tussen informatiemoleculen en hun receptoren en voor de kwaliteit daarvan. Muziek, dat normaal gezien steeds een ritme vertoont, heeft een sterke invloed op deze moleculaire vibraties. Sommige muziektypes, van religieuze mantras tot trommelgeluiden en ook house, beperken zich in sterke mate tot het effect van deze vibraties.

Lawaai is van een heel andere orde, in de eerste plaats omdat het chaotisch in plaats van rythmisch is. De invloed van chaotisch lawaai is algemeen negatief, al gaat het hier om een nog weinig onderzocht wetenschappelijk terrein. De emotionele context geeft ook een totaal andere invulling van het probleem van lawaaihinder. Het is duidelijk niet alleen tot de decibels beperkt.

Anderzijds hebben bepaalde geluiden, ook chaotische, een positieve werking. Voorbeelden zijn het ruisen van de bladeren aan de bomen, het klateren van een bergbeek of fontein of de rythmische golfslag aan zee. Naast rythme spelen dus ook tonaliteit en intensiteit een bijzondere rol bij het opwekken van gevoelens.

In ieder geval vormen muziek en geluid in deze moderne tijd bijzonder interessante werktuigen om ons gemoed in de goede richting te sturen. We beschikken immers overal over radio, casette- en CD-spelers. Een walkman is ideaal om je van je omgeving af te sluiten, of het nu een treinstation is of je wenende zusje. Koester dus je favoriete liedjes en zoek nieuwe muziek om met nieuwe emoties om te gaan. Opgelet toch voor de radio : ook je favoriete zender kan met emoties geladen muziek op je af sturen waar je op dat moment geen boodschap aan hebt.

En als het enigzinds kan : maak zelf muziek. Het belang daarvan is gewoon dat je aandacht bij het zelf muziek maken volledig op de muziek moet worden gericht. Een triestig of depressief iemand is niet altijd in staat naar vrolijke muziek te blijven luisteren. Een muzikant die speelt, speelt. Zingen geldt als bijzonder emotioneel ontlastend, wat er waarschijnlijk mee te maken heeft dat het zingen sterke vibraties doorheen het hele lichaam stuurt, die de vibraties van informatiemoleculen en hun receptoren dus in sterke mate kunnen beïnvloeden.

Iedereen betrapt zich er wel eens op voortdurend en onbewust binnenin een liedje te neuriën. We hebben dan de neiging daarover wat beschaamd te zijn en proberen het te stoppen. Dat is evenwel geenszinds nodig. Dit opgaan in een interne melodie bestendigt het gevoel dat ermee samenhangt. Het voorkomt dikwijls dat je voortdurend over minder prettige dingen nadenkt of je zorgen maakt. Of het beschermt je tegen onaangename invloeden van buitenaf. En als je het een dom liedje vind, kies dan gewoon een ander.